sobota, 20 października 2012

SZPERANDO

Cześć kochani :) Gorąco chciałam pozdrowić i przywitać osoby, które oczekują nowości w tym małym światku :) Tak, więc mówicie i macie :) Będzie nowość :)

Po raz kolejny zjechałam do rodzinnego miasteczka planowałam rzadko tu bywać ale wyszło trochę inaczej i ponownie zawitałam :) 
Studia hmm... ciężko ale z dnia na dzień powolutku się przekonuję, że wybrałam odpowiednie :) Zobaczymy jak to się potoczy dalej :D
Jako, że studiuję na Uniwersytecie Gdańskim zostałam poinformowana o Akademickim Centrum Kultury! Zdecydowanie wiadomość trafiła do odpowiedniej osoby:D Za mną już pierwszy udział w wydarzeniach kulturalnych. 

W minionym tygodniu wybrałam się na "Wtorkową scenę teatralną" gdzie pod tytułem SZPERANDO, kryły się piosenki Agnieszki Osieckiej. Wciąż istnieje spór czy teksty Agnieszki Osieckiej są zaliczane do poezji śpiewanej czy po prostu są to teksty piosenek. Jednak nie zmienia to faktu, że stała się ulubienicą wszystkich, którzy w muzyce szukają słów.

Ja sama bardzo często miałam styczność z jej twórczością czy to na konkursach czy występach. Sama miałam możliwość zaśpiewać mało znany utwór "Byle nie o miłości", który zaintrygował na tyle, że udzielając wywiadu pierwsze pytanie skierowane do mnie brzmiało "Dlaczego nie lubisz śpiewać o miłości?!" :D Jednak znów odbiegłam od tematu :P



Wszystkie piosenki Agnieszki Osieckiej zostały wykonane przez Małgorzatę Kudlik przy akompaniamencie  Piotra Słopeckiego wykładowcy Akademii Muzycznej w Gdańsku. Małgorzata Kudlik to ciepły, magiczny głos, naszpikowany niezwykłymi emocjami. Pierwszy raz chyba się spotkałam z takim czymś, że pod czas czyjegoś występu emocje nie były widoczne ale słyszalne. Słyszalne w taki sposób, że ukazywały cały wachlarz emocji i uczuć, często tak skrajnych.



Z tego względu, że piosenki Agnieszki Osieckiej nie są mi obce i wiele tekstów było mi znanych. Pomimo tego, bardzo urzekły mnie nowe aranżację w wykonaniu tego duetu. Idealnie tworzyły nastrój refleksyjny, który pozwolił zrobić w pewnym sensie "rachunek sumienia". :)




Jeszcze jedna rzecz bardzo mnie hmm ... sama nie wiem jak to określić, zaskoczyła? zaintrygowała? Aranżacja i tekst piosenki "Jak pięknie jest umierać między gołębiami".
Piosenka miała sielankowy nastrój i wręcz pojawiał się zachwyt nad śmiercią. To wszystko skłoniło mnie do ponownego spotkania z tekstem... lecz jeszcze sama nie wiem "co dokładnie autor miał na myśli":D Dla ciekawych odsyłam to tekstu --> KLIK


Troszkę Wam się tu rozpisałam :P Teraz zabraknie mi weny na pisanie opowiadań z analizy matematycznej:D no nic, pech :D
A Wy jak spędzacie ciepłe jesienne dni?:)

Trzymajcie się cieplutko:) Do usłyszenia/zobaczenia :*

sobota, 6 października 2012

Gdańsk

Hej :)
Piszę do Was już ze studencko- morskiego miasta Gdańsk:) Troszkę się zbierałam aby ten wpis napisać. Zbyt wiele chciałabym Wam opisać, pokazać a nie potrafię skleić to w jakąś logiczną całość i tak odkładałam ten wpis z dnia na dzień aż może do dziś:)

Bardzo często pisałam Wam, że prowadzę życie w biegu jednak prędkość jaką osiągam w Gdańsku jest zawrotna. Pierwszy tydzień był bardzo męczący. Bieg na tramwaj ale nie, musisz stać na czerwonym świetle. Uff udało się zdążyć wchodzę do tramwaju a tam duszący ścisk "sardynek" i kolejne 50 min marnuję na staniu i trzymaniu się barierki. Mam nadzieję, że podróże komunikacją miejską mnie nie zabiją i już niedługo będę je wykorzystywać bardzo efektywnie :) Trzymajcie kciuki:)

Jednak dzisiaj jest 6 października a ja już do Was piszę z mojego rodzinnego miasteczka Pasłęk. Nastała wiekopomna chwila aby dokończyć ten odłożony w szufladzie wpis :)
Leże w moim wyblakłym różowym pokoiku pod kołderką, niestety nie taką ciepłą jak w moim mieszkanku:P Z okazji, że wczoraj po części  byłam prezentem urodzinowym mojego Taty i kochana córka zjechała do domu, <niucha> szykuje się śniadanko do łóżka^^ eh o takich przywilejach w Gdańsku mogę tylko pomarzyć, chociaż w sumie nie do końca :) mam wspaniałych lokatorów, którzy często wyręczają mnie od niektórych spraw :) DZIĘKUJE KOCHANI! :*a jak mam trochę więcej czasu staram się, to jakoś im wynagrodzić :)

Jednak nie o tym chciałam pisać:) Gdańsk... miasto studentów, dla niektórych galerii bałtyckiej a jeszcze innych pięknych nadbrzeżnych miejsc, dla mnie przede wszystkim MIASTO SZTUKI!!!



Kilka dni temu, stałam pod Operą Bałtycką czekając na tramwaj i jak zaklęta wpatrywałam się w zdjęcia zespołów jakie pracują w OB. Przyglądałam się ludziom na fotografiach i zachwycałam się jak pięknie wyglądają tacy zafascynowani tym co robią. Na twarzach widać było wszystko. Radość, zaangażowanie, trud i pewność siebie.


Nikogo tam nie dziwi fakt, że ktoś nagle zatrzymuje się na ulicy i zaczyna coś tworzyć czy to obraz, czy jakieś zdjęcie. Bardzo mnie to cieszy, że pomimo codziennego pośpiechu znajdują się osoby, które potrafią się na chwilę zatrzymać i spojrzeć na piękno świata.


Gdańsk to miasto muzyki!
Gdy po raz pierwszy zobaczyłam fortepian na Starym Mieście oczy mi się zaświeciły :) Według mnie fantastyczny pomysł!! Dla tego Pana za pewne sposób na pokazanie swojej muzyki szerszej publiczności i wyrażenie siebie, jednak dla mnie to było przykrycie ulicznego huku, piękną muzyką:) ZDECYDOWANIE jestem na TAK :)


Najbardziej urokliwi są typowo miejscy grajkowie. Czy to na Starówce pod bramą, czy w tunelu dworców , czy też na molo w Sopocie. Choć czasami może nie są "X factorem" czy też "The voice of Poland" a muzyka ich nie zawsze jest miła dla ucha. To mimo wszystko ich uwielbiam! Za odwagę i włożone serce w to co robią. Za umilenie mi choć tej krótkiej chwili kiedy koło nich przechodzę:)


Mam dla Was pewien eksperyment :)



Posłuchajcie tej piosenki gdy będziecie szli chodnikiem czy też w trakcie podróży komunikacji miejskiej.
Całkiem inaczej brzmi i łatwiej ją poczuć sercem. Tak było ze mną,a teraz, nie wybieram się bez Niej w samotne podróże :)

Pozdrawiam buźka ;*

piątek, 21 września 2012

pakowanie

Hej :) Na moim zegarku za 15 minut wybije północ, oczy mi się już kleją i same zamykają ale postanowiłam, że jeszcze tu zajrzę i coś dodam. Za mną tak na prawdę pierwszy dzień pakowania się. Idzie ciężko i opornie, mam wątpliwości do tego czy zdążę. Jednak trzeba być dobrej myśli.
Pakowanie ma swoje dobre i złe strony. Strasznie dużo zabiera czasu jeśli chce się dokładnie spakować 19 lat życia, natomiast plusem są skarby jakie się znajduję. Powracają wspomnienia z różnymi rzeczami związane ale także odkrywa się nowe zastosowanie niektórych perełek.

Tak było i tym razem: między innymi odnalazłam lokówkę, której śmiało mogę powiedzieć nie używałam kilka lat. Postanowiłam ją wypróbować na moich świeżo ściętych włosach. Włosy są prawie o połowę krótsze ale nie puszą się , mają ładne i zdrowe końcówki . Co najważniejsze już nie wypadają w ogromnych ilościach. Wypadające włosy to moja zmora i pewnie z czasem okaże się utrapieniem dla moich współlokatorów.
Oprócz tego znalazłam niesamowitą pamiątkę ! Zdjęty aparat ortodontyczny !:) Tyle cierpienia i wyrzeczeń niestety niektóre wyrzeczenia, wciąż trwają . O krówkach i snikersach mogę pomarzyć...Ale efekty myślę są bardzo zadowalające w porównaniu do tego co było:)



A oto staro- nowe gadżety, które będą przeżywać swoją drugą młodość.  
Numer jeden to kolczyki, które jeszcze jakiś czas temu uważał za straszne jednak dzisiaj, nie wiem czy to wynik przemęczenia ale wydają mi się interesujące. Nadające się w sam raz na zbliżający się wieczór panieński. 


Drugą rzeczą , którą można liczyć jako dwa dodatki, jest zielono niebieski naszyjnik. Miał jeszcze jedną część ale była popsuta i totalnie nie pasowała. Naszyjnik jest krótki i raczej go widzę przy sukience z wysoką górą sięgającą szyi, choć myślę, że częściej będzie u mnie funkcjonować jako bransoletka:)






W głośnikach leci Adele, która nastraja już mnie do snu. Jednak dla Was mam coś innego równie spokojnego. "Moje miasto" wspaniałej wokalistki Marii Peszek 


Jest parę minut po północy, pora spać :)
Dobranoc :*