sobota, 6 sierpnia 2016

Co ja tu robię?

Organizując akcję „Dzień dziecka w Zambii” niczego nie oczekiwałam w zamian. Czułam, że muszę to zrobić i że to jest totalnie dla mnie naturalne. Miały być to tylko dwie paczki wysłane do Paulinki, która wówczas pracowała w Chingolii. Ostatecznie stało się tak, że wysłaliśmy w sumie 8 paczek do takich miejsc jak Lufubu, Kabwe, Mansa i Chingola. Zorganizowaliśmy lekcje tematyczne w szkole , dzień misyjny w parafii i koncert podsumowujący akcję.  Nigdy nie przypuszczałam, że aż tak Salezjański Ośrodek Misyjny (SOM) odciśnie swój ślad w moim życiu.  Dziś moi przyjaciele to ludzie poznani w SOMie, śpiewam w zespole, który wówczas przyjechał zagrać koncert a niesamowitym przezyciem było poznać w Gdańsku grupę pielgrzymów z Mansy (Zambia), którzy przyjechali na ŚDM wraz z moimi koleżankami z którymi przygotowywałam się na wyjazd na misje. Tak to Ci sami ludzie, do których wysyłałam paczki! Jednak najlepsze dopiero było przede mną ! J

 Nie planowałam jechać na Światowe Dni Młodzieży w Krakowie. Jakoś mnie specjalnie nie ciągnęło, pojawił się lęk przed zamachami i tak naprawdę to najmocniejszą wymówką była praca. Trafiając do zespołu Dobre Słowo stało się tak, że uczestniczyłam w mszach diecezjalnych ŚDM w naszej parafii oraz dziwnym trafem znalazłam się w składzie zespołu FindMe+, który robił oprawę muzyczną w Gdyni. Wtedy właśnie coś mnie ruszyło! Tęsknota za tym, aby ten magiczny czas się nie kończył i ogromne pragnienie wyjazdu do Krakowa. To była niedziela tydzień przed ŚDM. W poniedziałek dzwoniłam do przyjaciółki, która wspominała, że może pojedzie do Krakowa a w tym samym czasie okazało się, że mam wolny weekend i nie pracuję. To było totalne szaleństwo!  W środę kupowałyśmy bilet i pakowałyśmy plecaki a w czwartek popołudniu przywitał nas Kraków Główny!

Cały pobyt w Krakowie się zastanawiałam, po co Ten na Górze mnie tu przyciągnął. Jak szaleńcowi kazał wszystko rzucać i pędzić.  W ogóle o co mu chodzi? I tak minął czwartek i piątek, nie żeby jakoś stratnie, po prostu fajnie i normalnie, ale to niczego nie wyjaśniało.

Nastała sobota, nasz spontan również dotyczył tego, że nie wiedziałyśmy jaki jest plan dnia i tak naprawdę jakie wydarzenia i uroczystości są w ramach ŚDM i gdzie się dokładnie odbywają. Tak też do Brzegów wybrałyśmy się z malutkimi plecakami zawierającymi trochę więcej jedzenia, ubrania cieplejsze na zmianę, płaszcze przeciwdeszczowe i JEDNĄ karimatę. Myślałyśmy, że na pewno tam będzie jakaś komunikacja miejska i jak będziemy już miały dość wrócimy się odświeżyć i odpocząć do mieszkania znajomej w Krakowie. Sami się domyślacie, w jakim byłyśmy błędzie. Po „pielgrzymce” z Wieliczki do Brzegów, pokonując jakieś 10-12km pieszo w upale byłyśmy prze szczęśliwe znajdując swój sektor D1. Ależ to było rozczarowanie, kiedy nasz sektor znajdował się za wałem, który totalnie wszystko zasłaniał i nie posiadał nawet telebimu. Postanowiłyśmy się przenieść do innych jeszcze otwartych sektorów i tak znalazłyśmy się w sektorze C8. Daleko, bo daleko, ale znacznie tłoczniej, widać na horyzoncie ołtarz i telebim.  Po czuwaniu z Papieżem i po koncercie zmęczenie i ból kręgosłupa zaczął mi dawać się we znaki. Postanowiłam się położyć na karimacie. Paulinka w tym czasie poszła się przywitać ze znajomymi z Chingoli, którzy również przybyli na ŚDM i znajdowali się na Campusie. Przez czas nieobecności Paulinki, zdążyłam się zdrzemnąć na godzinkę ubrana w ciepłe dresy, bluzę, osłaniając się płaszczem przeciwdeszczowym. Została mi tylko kurtka czekająca na najgorszą sytuację. To było dopiero przed północą a najgorsze zimno dopiero przed nami a ja już czułam się przemarznięta. Od nowo poznanych Polaków postanowiłam pożyczyć jeszcze jedną karimatę i się nią okryć. Leżałam jak kanapka na dole karimata i na górze karimata, próbując znów zasnąć i przetrzymać zimny okres zanim wróci Paulinka.  Różne myśli kłębiły mi się w głowie… – Serio Panie Boże? Czemu mnie tu przyprowadziłeś? Co ja tu robię? Mogłabym teraz spać w miękkim, ciepłym łóżku. Proszę Cię jak już tu jestem, niech już Paulinka wróci będzie mi raźniej i cieplej i proszę Cię aby może nowi znajomi się zlitowali nad nami i pożyczyli nam jakiś śpiwór bo zamarzniemy. Ja już mam dość!
Tak gadając sobie z Tym na Górze zasnęłam. Zerwałam się na dźwięk swojego imienia. Przetarłam oczy a nade mną stała Paulinka i Charm (Zambijczyk, nauczyciel informatyki w Chingolskiej szkole) z kubkiem ciepłej herbaty i niespodzianką.

Dwie osoby z ich grupy nie dotarły i nie pojawią się na Campusie, mają dwa bilety, dwa miejsca wolne w sektorze A2 (prawie przed samym ołtarzem) dodatkowo dysponują karimatami i śpiworami.  Przecierałam oczy i uszy ze zdumienia. Bez protestów, grzecznie ruszyliśmy w drogę do Afryki. Czemu Afryki? Wokół mnie spali ludzie z Chingolii i Kabwe, kawałek dalej grupa z Mansy. Z innej strony ludzie bodajże z RPA! Położyłyśmy się na miejscu Charma, przykryte śpiworem, osłonięte od wiatru przez otaczających nas ludzi. Było nam ciepło, nad nami gwiaździste niebo i powiewająca Zambijska flaga. Patrzyłam w gwiazdy i nie mogłam uwierzyć jak Ten na Górze to wszystko sobie wymyślił.  Niecały rok wcześniej wysyłałam paczki do Zambii, a teraz, tej nocy to ja potrzebowałam pomocy  i ci sami ludzie  wyciągnęli do mnie pomocną dłoń! :)  Otrzymałam ogromny prezent jakim była możliwość poznania tych ludzi i spędzenia z nimi trochę czasu, za który jestem ogromnie wdzięczna. Świat jest mały ! Przez jedną noc i jeden dzień byłam na Afrykańskiej ziemii!  :)

Pamiętajcie nawet najmniejszy gest dobroci, działa jak lawina śniegowa. Dla Ciebie to mały, prosty gest , jednak to on rozpoczyna efekt domina! :) 





piątek, 1 stycznia 2016

"Nowy rok nowa ja! "

SIEMA! :)
Albo się nie ma :D 

Nowy Rok zapukał do drzwi iiii? Nowy rok nowa ja!!!  Strasznie bawi mnie to powiedzenie, jednak nie będę się jego trzymać! :D W tym roku moje noworoczne postanowienie to brak postanowień! Ot tak! :) Brak! :)

Mogłabym podsumować miniony rok i pewnie zajęło by to duuużo czasu i miejsca. Wydarzyło się wiele mega ciekawych projektów, spełniłam marzenia, które były tak ogromne i tak niemożliwe, że nawet bałam się o nich marzyć a tu taka niespodziewajka. Jak tak patrzę, ten rok był mega różnorodny! Działo się tyyyle rzeczy, że w pewnym momencie przywykłam, że musi się coś zmienić bo inaczej nie żyłam, co nie do końca jest zdrowe i dobre...Ach ciężko uwierzyć, że to minął tylko rok. Tyle sukcesów, tyle porażek, tyle nauki pokory i łamania własnych słabości. Jestem mega wdzięczna wszystkim którzy byli czy pojawili się w 2015 roku! Uwielbiam Was ludziska! Ale czas zapomnieć o fajerwerkach minionego roku. 


Właśnie mija 14h pierwszego roku iiii jestem ogromnie wdzięczna za prezent jakim jest kolejny rok życia. Wiadomo rok starsza... kolejne zmarszczki, kolejne siwe włosy itp. itd. ale co jest fajniejsze i bardziej fascynujące?! Nowa, czysta kartka, którą trzeba zagryzmolić kwiatkami, serduszkami czy graniastosłupami. (Też tak robicie jak gadacie przez telefon?:D) Może czas coś przekreślić... Kto wie... Tego właśnie jestem ciekawa! 
Nie ma co spoczywać na laurach minionego roku, tylko podwijamy rękawy i bierzemy się do roboty... Życzę Wam abyście ten rok przeznaczyli czasowo na bycie jeszcze to lepszymi ludźmi i do robienia rzeczy, które sprawiają, że Wasza twarz się uśmiecha! :)

Pamiętajcie, wszystko zależy od nas i z jakim nastawieniem wyjdziemy do świata! 

Z życia wzięte! Mój sylwester nie rokował dobrze... była szansa, że spędzę go w pracy, tym samym nic nie planowałam. Godzenie pracy na pełen etat, uczelni i jakiegoś nawet minimalnego życia towarzyskiego jest mega wyciskaczem energii. Moje marzenie? Przespać sylwestra i się w końcu wyspać. Nie planując nic, na całkowitym spontanie spędziłam czas ze znajomymi i przyjaciółmi, śmiejąc się do rozpuku! Z pełną świadomością nadaje tegorocznemu Sylwestrowi tytuł Best Ever!  

Pamiętam jak kiedyś Sylwester to mega ważne wydarzenie każdego roku w moim życiu. Wszystko zaplanowane z dużym wyprzedzeniem. Dziś już jestem dużą dziewczynką a Sylwester to czysta formalność. Jednak nic nie planując, jedynie z nastawieniem: "dzisiaj jest taka noc, że wszystko można, wykorzystajmy ten czas" (oczywiście w ramach zdrowego rozsądku:), życie przyniosło najpiękniejsze chwilę jakie tylko mogło! Tym samym tego Wam życzę! Nie wymagajcie za dużo od nowego roku od życia, tylko czerpcie z niego energię do działania! To od Was zależy jak przyjmiecie życiowe trudy i znoje. Z uśmiechem czy z pretensją do całego świata! Już kończąc... życzę Wam duuużo energi.Niech moc będzie z WAMI! :)



poniedziałek, 13 lipca 2015

Wiara czyni cuda!

Udało się ! Zrobiłam to !
Jestem matematykiem !

Ach to niebywałe co się ostatnio działo!  Było ciężko, były łzy, były zwątpienia. Ale nie ma rzeczy niemożliwych. Wszystko mogę w tym, który mnie umacnia!

Eh... Nie wiem jak mam Wam to wszystko opisać. Nie potrafię ubrać tego w słowa. Jestem mega szczęśliwa i wdzięczna za to co mnie spotkało. Spełniają się marzenia, ale przede wszystkim pokonuję swoje słabości a to daje 100% satysfakcji!

Czerwiec i pierwszy tydzień lipca to na prawdę był czas wielkiego wysiłku, ogromu pracy i modlitwy. Dobra, niektórzy mogą pomyśleć, że przesadzam z tą modlitwą i przypisywaniu zasług Bogu. Uwierzcie mi, na prawdę bez modlitwy to by się tak pięknie nie zakończyło o ile w ogóle by się zakończyło .

Wraz z początkiem czerwca rozpoczęłam pracę w banku. Przez co musiałam pogodzić naukę do sesji, poprawianie pracy licencjackiej i naukę na egzamin licencjacki z zawodową pracą. Śpiąc po 4-5h, zasypiając z notatkami w ręku udało się.  W sesji miałam 4 egzaminy w przeciągu dwóch tygodni. Jeden zdałam w zerówce, do której we wspaniały sposób mogłam podejść, dwa w pierwszym terminie no i jeden egzamin w dodatkowym terminie.  Przystąpienie do zerówki i zdanie egzaminu w dodatkowym terminie uwierzcie było dla mnie małymi cudami, które pokazały mi, że nie ma rzeczy niemożliwych i nie ma sytuacji bez wyjścia. Ale do tego mogę wrócić w rozmowie przy piwie czy herbacie :D

Okej, sesja zaliczona, przyszedł czas na rozliczenie się z pracą licencjacką. Ajj... poprawki za poprawkami...a  terminy goniły. Ale udało się... Oddałam w ostatnim dniu cały zestaw dokumentów wraz z pracą. Tak, przekonałam się co to znaczy określenie "Panie z Dziekanatu" , dobra po części i ja też naskrobałam ale poznałam ich "zabawne" poczucie humoru, które z wielkim trudem udało mi się strawić:)

Na wakacje postanowiłam pójść do pracy sezonowej, tym samym musiałam w czerwcu pracować w weekendy... po 13h... i wiecie co...  wracałam z pracy i się uczyłam... a jak nie uczyłam to chociaż czytałam notatki do póki miałam siły... Walczyłam...

Wszystko ładnie pięknie... Sesja zaliczona, praca oddana, praca zawodowa jest, praca sezonowa jest... ale  jest jedno ale... za 7 dni egzamin licencjacki i do nauczenia ponad 90 zagadnień z trzech lat.

Pamiętam przepłakałam pół wieczora... Byłam mega wkurzona na siebie... Że za dużo wzięłam na siebie, że zgubiłam rozsądek i że to nie ma szans się udać... Że mogę zapomnieć o magisterce, że mama MIAŁA RACJĘ, dałam ciała i to na maksa... Zero motywacji do nauki... Bo przecież i tak nie ma szans...

Modliłam się i prosiłam o modlitwę w mojej intencji. Na prawdę nie miałam siły. Na nic, na pracę, na spanie a tym bardziej na uczenie się.  Pożaliłam się przyjaciołom, którzy przyszli z wielką pomocą. Po wielu rozmowach postanowiłam sobie, że będzie co ma być i postaram się to przyjąć z pokorą ale zrobię co tylko w mojej mocy...

I tak w pracy sezonowej udało się wynegocjować 7 dni wolnego przed obroną, w banku 2 dni. Pojawił się promyk nadziei i realnych szans, że się uda... Czy wróciła motywacja? Hmm ciężko mnie było ów nazwać zmotywowanym człowieczuniem. Raczej to była walka z samą sobą, z moim nie chce mi się ale MUSZEM!

Oprócz tego 5 lipca moja kumpela, z którą były plany wyjechać na roczny wolontariat misyjny ma posłanie. Posłanie czyli msza, pod czas której  wolontariusz otrzymuje błogosławieństwo od proboszcza rodzinnej parafii na wyjazd. Posłanie miało miejsce 100 km za Warszawą. Gdy dostałam zaproszenie na uroczystość, powiedziałam, że jeśli dostanę wolne to przyjadę. Kurde no i warunek został spełniony, dostałam wolne. Ale ja tak ciągle byłam w ciemnej/ym lesie z nauką.
Eh.. Nawet nie wiecie jak bardzo to była ciężka decyzja... Ja i nauka kontra ja i przyjaźń i spełnienie obietnicy.... W końcu Warszawa nie tak daleko, w Pendolino się pouczę, pojadę na same uroczystości z samego rana i wrócę... Sylwii nic nie potwierdzałam ani nie odmawiałam. Nie chciałam Jej robić nadziei ani Jej rozczarowywać... Postanowiłam, że kupię bilet, jak  się nie wyrobię z nauką to go zwrócę... Wiecie co... zabrakło biletów na poranny pociąg , przez co MÓJ plan nie wypali...

Jako że byłam w kontakcie z przyjaciółką Sylwii mieszkającą w Warszawie, postanowiłam spróbować jeszcze raz i spytałam czy jest możliwość udostępnienia kawałka podłogi. Jest... Ale muszę przyjechać wcześniej by spokojnie przejechać przez Warszawę... I znów pojawiły się obawy... miałam "stracić" jeden dzień a tu przeciąga się kolejny dzień. No ale dobra wykorzystam każdą wolną chwilę na naukę . Decyzja podjęta ! Jadę. W piątek kupiłam bilet, dzięki czemu mega się zmotywowałam do nauki,tak aby móc spokojnie wykorzystać czas z Sylwią i znajomymi z SOM-u.

Sobota... Wciąż się waham czy jechać... Toż to istne szaleństwo. Za 3 dni obrona a ja połowy pytań nie umiem... Jechać czy nie jechać... Walizka jeszcze nie spakowana...
Godzina 18.20.. Wsiadam do pociągu, kierunek Warszawa... W pociągu pilnie się uczę, przed snem już nocując u przyjaciółki Sylwii również pilnie się uczę.

Niedziela... z wykończenia przez sen wyłączyłam budzik... Dobrze, ze Agata nad wszystkim czuwała i z małym poślizgiem ruszamy do Sylwii...

Godzina 10.30 (msza na 11) a nam pada nawigacja jedziemy na wyczucie... 10.40 skręcamy w prawo o jedno skrzyżowanie za wcześnie, musimy zawrócić... Nie zdążymy na czas... Zawracamy już mamy skręcać w odpowiednią stronę jednak rozglądamy się a przed nami właściwy kościół!!! Jesteśmy na miejscu !!!

10.45 wysiadam z samochodu na parkingu przy kościele...Sylwia nic nie wie, że jestem... A ja z podekscytowania całą się trzęsę, nie widziałam tych ludzi prawie pół roku... tyle się wydarzyło, tyle się zmieniło, tak bardzo się za nimi stęskniłam.. Ciekawe jaka będzie Jej reakcja...Czy oni też współdzielą moje emocje?  Wchodzę do kościoła, w oddali widzę znajome sylwetki... Klękam przechodząc z jednej nawy do drugiej...Sylwia mnie zauważa... I wiecie co...
Jej mina była wynagrodzeniem wszelkich trudów, wszelkich zmartwień... Wiedziałam że jestem w odpowiednim miejscu i w odpowiednim czasie. Z naszej paczki wiedziała tylko jedna osoba, że będę, tym samym wszyscy mieli niespodziankę. Nawet ja sama! Wzruszyłam się i telepało mną z emocji. To niewiarygodne jak można się przywiązać do ludzi, wydawać by się mogło obcych ludzi.


Po kościele wspólny obiad, chwila wolnego czasu, przede wszystkim wspólnego czasu... Nastał moment pożegnania, pora wracać, ciężko mi było wyjeżdżać ale wiedziałam, że muszę. Jednak wracałam już całkiem inna. Pełna radości, mobilizacji ale przede wszystkim spokoju w sercu. Wiedziałam, że mimo, że to szalone jestem w dobrych rękach a historia się zakończy happy endem.

Nie zliczę na palcach obu rąk i nóg ile osób się modliło za moją obronę. Rodzice, siostra, ciotki i wujkowie, przyjaciele, znajomi, ale również obcy ludzie, których spotkałam w pociągu. Od przyjazdu  z Warszawy czułam ogromny pokój w serduchu, jednak ludzki strach i zdenerwowanie ściskało mi żołądek.

Wtorek dzień egzaminu... Spałam nie wiem 3 może 4 godziny... Przed wyjściem z domu zaczęłam się modlić... Panie Boże bardzo Cię proszę zabierz ten lęk i strach. Proszę Cię daj mi jakieś słowo, które pozwoli mi ze spokojem podejść do tego egzaminu i abym miała jasność umysłu. Panie Boże, wiem, że nie umiem wszystkiego ale zrobiłam wszystko co mogłam. Ty wiesz, że bardzo chcę ten etap życia już zakończyć. Jednak jeśli nie taki masz dla mnie plan pozwól mi go przyjąć z pokorą. Daj mi słowa, które dadzą mi pokój.

Wiecie jaki cytat wylosowałam? "Proście a będzie Wam dane..." (Mt 7,7-8)

Czyż nie piękne? :D

Przed samym wejściem na egzamin, gadam sobie w myślach. Panie Boże, przez trzy lata studiów na ustnych egzaminach zawsze trafiałam na pytania, których nie umiałam. Proszę Cię daj mi teraz chociaż raz, pytania, które umiem. Proszę...

Wchodzę na egzamin, dostałam 3 pytania. Na wszystkie trzy znałam odpowiedzi i to bardzo dobrze...:)
Udało się... zdałam i to z rewelacyjnymi wynikami.. Z obrony 4 albo 5 (przepraszam ale w emocjach nie dosłyszałam), z pracy licencjackiej ocena 4.5 i  uwzględniając średnią ocen z trzech lat, ukończyłam studia i zdobyłam tytuł licencjata matematyki z oceną 4!

Tak, skakałam z radości! Płakałam ze szczęścia. Udało się!!!



Wiecie co ... to jeszcze nie koniec... Za dwa dni dostałam wiadomość. Przyjęto mnie na studia zaoczne na wymarzoną uczelnie. Na najstarszą i jedną z najlepszych uczelni w Polsce. Warszawo, nadchodzę!

Marzenia się spełniają !
Wiara czyni cuda a każdy z nas na nie czeka!

Aj... troszkę się rozpisałam... Na koniec tylko powiem. DZIĘKUJĘ!




Przez cały okres pisania swojej pracy licencjackiej w myślach pojawiała się jedna, ważna dla mnie osoba. Której wsparcie czułam w chwilach słabości.  Z którą pewnie w tym momencie opijałabym swój jak i Jej licencjat matematyki.  Alu, tę pracę licencjacką dedykuję przede wszystkim Tobie! <3



czwartek, 21 maja 2015

Interactive FunBoard & Unpredictable team

Hej :))

To znowu ja ! :) Tym razem chciałam Wam opowiedzieć o mega ciekawym projekcie jakiego mogłam być częścią.

W styczniu na stronie koła naukowego KOLOR do którego należę, pojawiło się ogłoszenie. Trzech informatyków poszukuję osoby studiującej na kierunku matematyki do drużyny na konkurs Mat2Tab. Nie mam pojęcia czemu ale napisałam do chłopaków, że w sumie bym mogła im trochę pomóc. Chłopaki przedyskutowali sprawę i przyjęli mnie do zespołu. Szczerze nie wiedziałam w ogóle na czym polega ten konkurs. Poszłam w ciemno...

Tym samym, kiedy projekt naszej drużyny przeszedł pierwszy etap konkursu, czekało nas mnóstwo pracy przy jego realizacji. Zostałam odpowiedzialną za całą część matematyczną naszej platformy edukacyjnej oraz współpracę z nauczycielami i ośrodkami edukacyjnymi. Początki były troszkę ciężkie, zgranie się z nowym teamem, poznanie swoich wzajemnych oczekiwań i ich zrealizowanie. Jednak atmosfera od początku w drużynie była super! Nadawaliśmy na tych samych falach co ułatwiło kontakty i pomimo kilku stresujących sytuacji nie pozabijaliśmy się ! :)


Jak możecie przeczytać wyżej nasz team był mega różnorodny, każdy był specjalistą w innej dziedzinie. Ale uważam, że stworzyliśmy mega zgraną drużynę :) W której panuje zasada, jeden za wszystkich, wszyscy za jednego ! :)

Unpredictable team tuż przed finałem.

Stworzyliśmy platformę edukacyjną na tablice interaktywne. Platformę, która będzie praktyczna dla nauczycieli przy prowadzeniu zajęć jak i przez zabawę będzie rozwijać dzieci. Nasz projekt jest skierowany dla dzieci z klas edukacji wczesnoszkolnej, co również było ogromnym wyzwaniem. Jak stworzyć coś takiego co będzie zrozumiałe dla tak małych dzieci. Jak nauczyć ich tak bardzo podstawowych pojęć jak dodawanie czy odejmowanie. Jednak nasze obawy zostały rozwiane pod czas testowania gotowego już projektu. Nauczyciele docenili naszą część składająca się z  kursów przeznaczonych do prowadzenia zajęć, zaś dzieci były prze szczęśliwe pod czas pracy z naszymi grami i narzędziami.

Ich ekscytacja, radość, chęć uczestniczenia w grach przeszła nasze największe oczekiwania. Żebyście widzieli co się działo w klasie, pod czas gdy uczniowi kończył się czas na rozwiązanie zadań! Atmosfera była tak gorąca jak na trybunach pod czas meczu! A gdy udało się wygrać grę, wszyscy byli tak szczęśliwi,że i nas rozpierała euforia. Spotkanie z dziećmi chyba było największą wygraną. Zobaczyliśmy że nasz trud i praca nie poszły na marne,że zabawa z naszą platformą sprawia im ogromną radość.

Nasza platforma zakwalifikowała się do finały konkursu Mat2Tab. Tym samym 15 maja odbyły się prezentacje najlepszych projektów tegoż konkursu.

Wszyscy finaliści Mat2Tab.
Unpredictable pod czas prezentacji ! :)

Prezentacja kursów wspomagających prace nauczycieli.

Niestety nie udało nam się zdobyć tych najważniejszych nagród, jednak zostaliśmy wyróżnieni przez firmę PGS Software, która podkreśliła, że spełniliśmy wszystkie kryteria i założenia jakimi kieruje się ich firma.

Co mi dał udział w takim projekcie?

Na pewno realizowanie czegoś czego dotychczas nie robiłam! :) Jednak przede wszystkim sprawdzenie siebie i swoich możliwości. Projekt na pewno sprawdził mnie pod względem pracy w drużynie i działaniu w krótkim czasie, gdzie wszystko jest na wczoraj. Dla mnie to była mega kreatywna praca ,która sprawiała mi mega dużo radości! :) Był to dla mnie bardzo intensywny czas, gdzie pracę nad projektem musiałam pogodzić z akcją Zambia (z tym związane częste podróże na trasie Pasłęk-Gdańsk), pisaniem pracy licencjackiej oraz  obowiązkami na uczelni. Myślę, że udało mi się to wszystko pogodzić, gdyż chłopaki nie wyrzucili mnie z teamu a w planach przed nami nowe pomysły na nowe projekty. Myślę, że zdobyłam również mega fajne znajomości, z ludźmi którzy mają pasję i realizują je z ogromną radością.

Ja z chłopaków jestem mega ale to mega dumna! Każdy w tą platformę włożył ogrom pracy i serducha. Są to niezwykle zdolne bestie! Wiem, że dla nich to jest początek niezwykłej kariery i kolejne doświadczenie, które będą mogli wykorzystać przy innych projektach. Jestem pewna, że zaprezentowanie się w finale, było dla nich przedstawieniem się dla potencjalnych pracodawców. Za chłopaków ściskam mocno ale to moooocno kciuki, mam nadzieję, że oni za mnie też :D

Na koniec powiem jedno, Unpredictable team to nie tylko zwykła drużyna to już jest coś więcej! :) Ponieważ jesteśmy NIEOBLICZALNI to jestem pewna, że jeszcze o nas usłyszycie ! :)


środa, 20 maja 2015

Dzień Dziecka w Zambii cz, 1

Hmmm... troszkę mnie tu nie było...
Ostatni wpis dotyczył zawirowań w podjęciu decyzji o wyjeździe na roczny wolontariat misyjny a dziś jest 20 maja i jestem organizatorką akcji "Dzień dziecka w Zambii". Jakie życie potrafi być zaskakujące ! :)

Kiedy w styczniu stojąc przed najważniejszymi decyzjami o wyjeździe miałam ogromny mętlik w głowie i sercu, tak na chwilę obecną sprawa jest jasna. Po kilku dniach, kwestia tygodnia może dwóch od ów wpisu, sprawa sama się wyjaśniła. Na chwilę obecną z powodów zdrowotnych nie mogę wyjechać na wolontariat.  Ale nie mówię, że nie, że już nie pojadę. W serduchu dalej jest pragnienie wolontariatu misyjnego i raczej planuje wyjechać już nie na rok ale na krótki termin. Chociaż nie wiem co mi strzeli do łba! :)

Jednak nie o tym wpis. Czasami życie potrafi nas o wiele bardziej zaskoczyć. Za sprawą Pauliny Pawłowskiej, wolontariuszki, która pracuje na placówce w Chingolii narodziła się pewna akcja. Paulina wraz z drugą wolontariuszką Karoliną Gajdzińską zbierały pieniążki na święta Bożego Narodzenia na wysłanie paczki z Polski z artykułami papierniczymi. Równocześnie wolontariuszki z Madagaskaru zbierały na wszelkie artykuły dla dzieciaków. Mój plan był ambitny, na każdą akcję wpłacę taką kwotę na jaką będę mogła w ów czasie sobie pozwolić. Mijał dzień i kolejny i kolejny, święta minęły, sesja minęła a mi się zrobiło głupio. Nie dopilnowałam, zapomniałam... Tym samym nastała połowa marca a wyrzuty sumienia nic nie gasły. Po jednej z rozmów z Paulinką na Skype, narodziła się myśl. A może by tak zorganizować zbiórkę zabawek i artykułów papierniczych na dzień dziecka...
Biłam się z tą myślą dobry tydzień i nie dawała mi mocno ona spokoju. Ale nie, zanim zorganizujemy, nie zdążymy z przesyłką, pewnie mało kto przyniesie cokolwiek, a w sumie to ja nie mam czasu... projekt... licencjat... i milion innych rzeczy. Jednak postanowiłam, że jak nie spróbuję to się nie przekonam... Napisałam do księdza mojej rodzinnej parafii z objaśnieniem całej akcji... Jeden dzień nic, brak odpowiedzi... Drugi.. nic... i tak piąty, dziesiąty... Wiecie co ? Odpuściłam, sobie... A dobrze się stało, mam tyle na głowie, więc gdzie jeszcze zbiórka.
Święta Wielkanocne, ks. Mirek po mszy zaczepił mnie na pogaduchy. Zaczął tak..."Wiesz co Karola, usunął mi się Twój mail, tylko przeczytałem tytuł, opowiedz mi coś więcej..." Tym samym , po świętach ruszyliśmy z wielką werwą.
Skontaktowałam się z Paulinką, żeby mi dała listę czego najbardziej potrzebują. Dodatkowo dosłała mi materiały do promocji wydarzenia.
Po ustaleniach z ks. Mirkiem zaczęliśmy prężnie działać. Plakaty przygotowane przy współpracy młodzieżowej wspólnoty , które po kilku dniach wisiały już w szkołach oraz u nas w parafii.

Żeby nasza akcja była widoczna! :)

Pamiętam jak dziś słowa mojej mamy... "Karolka sądzisz, że ktokolwiek coś przyniesie?" ... Ta myśl niezbyt nawoływała do działania, ale na szczęście mnie nie złamała... Po kilku dniach powstało wydarzenie na fb, przekazałam informacje do moich znajomych z SOMu , którzy mieszkają w trójmieście, puściłam informację w Świat i  tym samym zaczęły dziać się cuda!

Pod czas naszej akcji, również odbyły się zajęcia dla uczniów szkoły średniej, które poprowadził zaprzyjaźniony wolontariusz Paweł Jacewicz.

Paweł Jacewicz po prezentacjach w Zespole Szkół w Pasłęku.


Wiedziałam, że nie chcę sztucznej akcji w stylu, zrób dobry uczynek, wrzuć grosika i miej to z głowy. NIE ! Chciałam, aby się o wolontariacie misyjnym, misji, Afryce i afrykańskich dzieciach mówiło. Dzięki pomocy Pawła, cel został osiągnięty. Młodzież świetnie go przyjęła i zainteresowała się tematem. W planach było również spotkanie się z najmłodszymi dziećmi, jednak krótki czas akcji to uniemożliwił. Cieszy mnie ogromnie, że w wielu domach został poruszany temat właśnie misji!

Po kilu dniach od ruszenia całej machiny, zaczęły napływać pierwsze zabawki, ubranka i artykuły papiernicze. Ruszyło. Uf... Na facebooku, starałam się dokumentować wszelkie nasze poczynania tak byście mogli być na bieżąco. Nastał 4 maja, akcja dobiegła końca i tu dostąpiliśmy kolejnego cudu. Ludzie przeszliście samych siebie! Z Trójmiasta do Pasłęka zjechały dwa samochody rzeczy, Elbląskie przedszkole dowiozło kolejny bagażnik a w Pasłęku już i tak reklamówki pękały w szwach.

Stan rzeczy na czas połowy zbiórki.


Zainteresowanie wydarzeniem przeszło najśmielsze oczekiwania. Usłyszano o naszej akcji w odległych miejscach Polski a nawet w Australii. Każdy chciał się włączyć i pomóc jak tylko może. A pomoc była ogromna, zaczynając od prostych błahych rzeczy jak udostępnienie wydarzenia, po nagłośnienie sprawy, organizowanie mini zbiórek w najbliższym swoim otoczeniu, pomoc przy transporcie rzeczy itp. itd.

Ogromnym wsparciem w tej akcji była dla mnie rodzina, przyjaciele, moja rodzinna parafia a przede wszystkim Paweł Jacewicz. Paweł jest zwariowanym podróżnikiem, który również prowadzi bloga. Oprócz tego, że poprowadził zajęcia w szkole to jeszcze mega rozsławił nasza akcję, pisząc o niej właśnie na blogu. Z tym faktem łączy się ciekawa historia.

Pierwsze podejście pakowania rzeczy z Pawłem Jacewiczem.
Otóż  po opublikowaniu wpisu o Dniu Dziecka  w Zambii, do Pawła zgłosiła się pewna rodzina z Warszawy, która bardzo chciała włączyć się w akcję. Rodzina wpadła na pomysł, że jak będą jechać na majówkę na Polskie morze, to zajadą do Elbląga i podrzucą paczuszkę z rzeczami. Wiecie co ? Dotrzymali słowa!

Jestem Wam wszystkim, którzy włączyli się w Dzień Dziecka w Zambii, ogromnie wdzięczna i dziękuję z całego serducha. Czuję się zawstydzona Waszą hojnością i empatią. To co zrobiliście wspólnymi siłami jest NIESAMOWITE! Powstało 30 paczek, które wyślemy aż do trzech placówek w Zambii... ! <3


Często wydaje nam się, że przez takie akcje to my najwięcej damy innym. Oddamy siebie i swój czas, jednak nic mylnego. Okazuje się, że jest to czas dla nas. Ja otrzymałam wiele skarbów. Pełną masę pozytywnej energii i radości. Zobaczyłam ile wspaniałych ludzi jest wokół mnie, na których mogę polegać, nie musząc nawet prosić o pomoc. Poznałam niesamowitych ludzi, jakimi jesteście Wy! Wielu z Was jest dla mnie jeszcze anonimowych ale to nie zmienia faktu, że Wam ogromnie dziękuję!

Miała być skromna akcja, jednak plan Boży jest inny, to jeszcze nie koniec. Działo się, dzieje się i będzie się działo! Wkrótce zdradzę Wam więcej szczegółów.! :)

Pozdrawiam ! :) Karolina ! :*


wtorek, 20 stycznia 2015

Nieznane wody...

Dopadło mnie...dopadło to, co nazywają zwątpieniem, chęcią zawrócenia z obranej drogi. Stoję w miejscu zastanawiając się w którą stronę obrać kurs.

Pytają: Jaką masz motywację wyjazdu?
Od zawsze marzyłam o tym, fascynowała mnie taka podróż, gdzie mogę pomagać innym ludziom, dzielić się prostą, ludzką miłością, poznawać nowych ludzi, nauczyć się radości z prostych rzeczy. Taka motywacja była aż do momentu kiedy przekroczyłam próg Salezjańskiego Ośrodka Misyjnego.

Teraz gdy za mną pół roku przygotowań wciąż zastanawiam się... Tym razem nie umiem udzielić odpowiedzi... Poprzednia motywacja jest piękna czemu by nie... Ale to nie jest ważne, kiedy stoi się przed decyzją wyjechania na prawie rok... Tam też będą kryzysy i problemy, takie jak tu a nawet gorsze. Tam też istnieje niesprawiedliwość, gdzie jedni są lepsi od drugich, gdzie innym los dał więcej a innym te więcej odebrał.  Tam też będą dni płaczu, zwątpienia, choroby czy też samotności.

Tu zostawiam to co budowałam przez 21 lat życia. Rodzinę, przyjaciół, pasję, szkołę, pracę, ulubione miejsca, radości i smutki, zwycięstwa i błędy.

Wyjechałam na okres świąteczny do rodzinnej miejscowości, zostawiłam kwiatki na parapecie i tym samym zostawiłam je biedne na pastwę losu na dwa tygodnie. Czemu o tym wspominam?

Ten kwiatek daje mi pewną lekcję, radę ... Okres niepodlewania mogę porównać do tego czasu kiedy byłam daleko od Boga, kiedy chciałam być panem swojego losu. Czasem w którym krzywdziłam innych...Czasem, w którym nie piłam wody tak cennej do życia, do rozwoju, do rośnięcia, do chwil szczęścia. Po powrocie próbowałam ratować kwiatka podlewając go... Z zewnątrz jeszcze zdrowe zielone liście, natomiast w środku pustka.... Tak z nadzieją podlewam kwiatka przez kolejne dni, może jeszcze się uda. Może odrodzi się .... Nadzieja sprawia, że nie odrywam usychających łodyg... W końcu podejmuję odważną decyzję, odrywam i pozwalam zacząć mu wszystko na nowo . Pełna nadziei wierzę, że uda mu się puścić liście na nowo a z czasem zdobić mój pokój pięknymi kwiatami.

Tylko czy ja jestem też na to gotowa? Oderwać wszystkie uschłe liście, zostawić to co dotychczas budowałam z mniejszymi , większymi sukcesami lub z ich brakiem? Czy jestem gotowa zostawić to co mi jest znane, z czym się oswoiłam? Czy jestem gotowa aby moje życie wywróciło się do góry nogami ? Czy na prawdę tego pragnę? Czy mam odwagę powiedzieć Panie Boże oddaje Ci mój rok życia, rób co chcesz? Ale co  to jest rok w porównaniu z tym , że On oddał swoje całe życie za nas. Jacyś my maluczcy. Pełni niedoskonałości, pełni wad, tak bardzo samolubni...


"Duchu Św. naucz ufać Ci bez granic i poprowadź mnie po wodzie gdziekolwiek mnie powołasz ..."




środa, 12 listopada 2014

Jabłkowa sprawa.

Cześć i czołem :D

Jesień w pełni, za nami sezon jabłek. Czy nie macie ich dość? Ja dostawałam co chwila od rodziców wyprawkę złożoną z  reklamówki jabłek. Dzieliłam się ze współlokatorkami, przyjaciółmi i sama jadłam wręcz codziennie. Jednak przesyt szybko nastąpił. Szczególnie kiedy ze wszystkich stron atakował mnie jabłecznik, który uwielbiam ale tym razem miałam dość.  Jednak w kuchennym koszyku wciąż czekały na swoją kolej owoce, których nazwa już nie przechodziła mi przez gardło... 


Już takie pomarszczone, zleżałe. Takie jak od babci, która uchowała, gdzieś w swoich tajnych zakamarkach na przyjście ukochanego wnusia.... Tak... wspomnienia z dzieciństwa ... :D 

Długo się zastanawiałam co by z nich zrobić, bo przecież szkoda wyrzucać. A może zapiekane z lodami, a może tarta, a może JABŁECZNIK, a może naleśniki?  Jednak zapiekane troszkę potrzebują czasu, jabłecznika miałam dość a naleśniki były w piątek. Nie może być monotonia , nawet u studenta .!:) 

Po wielu za i przeciw narodziło się to:


 Deser, który jest tani i przede wszystkim szybki w wykonaniu.
Koszt zrobienia 3 porcji to 4,83 zł :) (w cenne nie są wliczone jabłka) 
czas samego wykonania około 20 min 
(moimi ślimakowymi ruchami)+ wystygnięcie budyniu (ale to zależy od Was) 

Co będzie nam potrzebne? 

3 kieliszki około (450ml) 
5 jabłek  
1 budyń (na 0,5l mleka) 0,32 zł
1 opakowanie herbatników 0,69 zł
0,5l mleka 3,2 % ok. 1zł
polewa czekoladowa  2,82 zł


1. Kruszymy herbatniki, jak najdrobniej! 

2. Robimy budyń, trzymając się sposobu przygotowania na etykiecie :) 
W chwili gdy budyń już prawie gotowy,  bierzemy kieliszki i opłukujemy je letnią wodą.
I wsypujemy rozkurzone herbatniki (1/3 opakowania) na sam dół kieliszka.

3. Do kieliszków wlewamy budyń i odstawiamy do wystygnięcia a następnie do zastygnięcia. Dobrze jest po wystygnięciu wstawić budyń do lodówki.

4. Teraz bierzemy się za jabłka, obieramy je. Dzielimy je w ten sposób, że 3 jabłka tarkujemy na dużych oczkach, natomiast 2 kroimy w niewielką kosteczkę.

5. Przygotowane jabłka wrzucamy na patelnie posypując cukrem ( ja również dodałam cynamonu) . Czekamy aż z jabłek zrobi się dżemik. Dzięki pokrojonym jabłkom nie będziemy mieli samej rozpływającej się papki, lecz będzie miękki wątek naszego głównego bohatera. 
Ja smażyłam jabłka na bardzo małym ogniu przez jakieś około 10-15 min i zostawiłam do lekkiego wystygnięcia.

6. Jeśli widzisz, że budyń ma już bardziej stałą konsystencję zacznij rozpuszczać polewę czekoladową.  

7. Rozpuszczona polewa to znak, że trzeba wyjąć nasz budyń z lodówki.
Na warstwę budyniu znów delikatnie posypałam herbatników.
Na to poszła warstwa naszych jeszcze cieplutkich jabłek.
Na sam koniec polewa czekoladowa.
I znów posypka. 


Voilà ! :) Oto nasz deser! :) 



Herbatniki zdecydowanie zrównoważyły słodkość . 
Pamiętajcie, żeby nie przesłodzić budyniu i jabłek! :) 
Nie będę tego deseru zachwalać, gdyż każdy ma swoje kupki smakowe a o gustach się nie dyskutuje. Jednak ja sobie przyznałam wzorową ocenę po tym jak zobaczyłam szczęśliwe twarze moich degustatorów ! :)  


Smacznego ! :)




piątek, 10 października 2014

"Przypadkowa" historia...

[EDIT: wpis rozpoczęłam pisać w niedzielę jednak nie było możliwe mi napisać to za jednym ciągiem...]

Hej ,
przepraszam , że już tak często tu nie piszę, nie zaglądam. Może to być efekt tego, że od pewnego czasu w moim życiu wiele się dzieje, mój grafik dnia jest wypchany po brzegi,  a tym samym pełen emocji. Emocji , które mam wrażenie nie zilustruję w słowach . Może to też kwestia dojrzewania do pewnych rzeczy i zachowania  np. takich jak pełna mobilizacja do robienia a nie gadania w tym przypadku pisania. Jednak to, co dzisiaj mnie spotkało rozłożyło mnie na łopatki i wraz ze szklistymi oczami schodzi ze mnie.

Ktoś kiedyś mi powiedział, że ludzie mnie inaczej traktują… hmm..okej INACZEJ pojęcie względne czy chodzi tu o dobroć a może wręcz przeciwnie?  Jednak chyba zaczynam dostrzegać pewien dar, jakim mnie obdarzono. Przyciągam do siebie niesamowite ludzkie historię. Cytując „Każdy napotkany człowiek na Twojej drodze, ma choćby najmniejszy wpływ na Twoje życie…” , stwierdzam, że jestem jak gąbka i wchłaniam choćby najcichsze, najkrótsze historię życia moich przypadkowych często bezimiennych bohaterów tak głęboko, że potem latami tłuką się w mojej głowie.  Tak samo dziś, podróżując pociągiem…

Historia nie zaczyna się jakoś rewolucyjnie, jak to czas spędzony w przedziale pociągu, ktoś śpi, ktoś czyta książkę, ktoś wsiada ktoś wysiada. Stop, stacja, pasażerowie wysiadają inni się dosiadają. Ja dosyć olewacko traktując moje otoczenie, zacięcie czytam książkę. Jednak do przedziału wchodzą dwie kobiety , jedna starsza po osiemdziesiątce, schorowana , druga podejrzewam ktoś z rodziny, opiekun. Ja wyczulona na bezradność osób starszych ni jak mogę się skupić na czytaniu. Jednak wytrwale wytężam i gimnastykuję mój mózg aby sklejał czytane słowa. Okej, stacja mojej rodzinnej miejscowości, przez, którą tylko przejeżdżałam . Najwspanialszy Tatuś na świecie, już czeka na peronie by tylko podrzucić przez okno jadalną przesyłkę. Z wielką ostrożnością zamykam okno i wraz z pakunkiem usadawiam się z powrotem na swoje miejsce, tak by nie stratować moich współtowarzyszy. W przedziale rozlega się zapach, jeszcze ciepłej wałówki.  No i się zaczęło…

Siedząca obok mnie pani (opiekun starszej pani) , wygląda po części na bardzo młodą osobę jednak, jej skóra na rękach i twarzy kompletnie jest tego zaprzeczeniem . Skóra, która najczęściej widnieje u schorowanych, spracowanych babć .  Wracając, ów pani rozpoczyna rozmowę na temat przekazanej mi przesyłki.  Wspomina, że jest  z zawodu jak i z praktyki dietetykiem. -Hmmm dietetyk z taką skórą ?! Hmm… no nieważne... Po kilkunastu minutowej rozmowie na temat różnic pomiędzy kupnymi warzywami, owocami  i produktami spożywczymi (typu twaróg, śmietana) a wiejskimi czy też ogrodowymi, padają słowa „ natura daje nam wspaniałe produkty, my nie jesteśmy tego świadomi, dzięki czysto naturalnym produktom wyszłam z ciężkiej choroby” . Tak, w tym momencie doświadczyłam pierwszych ciarek. 

Nie mam pojęcia nawet, w jaki sposób potoczyła się rozmowa tak, że sąsiadująca mi Pani rozpoczęła dzielić się swoją historią.

-Widzi pani, w życiu wszystko może nas spotkać . Sami jesteśmy bezradni, jednak z Panem Bogiem możemy wszystko znieść. Chorobę, cierpienie czy też utratę dziecka – Otworzyła dłoń a tam znajdował się zwinięty różaniec. – Życie miejskie, o tak pęd, pogoń za pieniądzem. Też taka byłam, nie usiedziałam na miejscu. Dużo stresu , niezdrowe odżywianie… Z czasem brzuch wydawał mi się zbyt twardy, poszłam do lekarza … Torbiel na jajniku, wycieli mi jednak gdy mnie rozkroili, bo coś jeszcze nie pasowało okazał się guz wielkości główki noworodka na prawym jajniku. Wie pani, jaki to szok? Jak ja mam zostawić moją (wówczas) nastoletnią córkę. Obowiązkowo miałam przejść chemioterapię. Ale wie pani ta chemioterapia to, co to za lek, zabija chore komórki i zdrowe. Lek chyba ma leczyć, a nie zabijać czyż nie? Jestem dietetykiem i jednak tak miałam w życiu, że z medycyną miałam styczność. Zbliżała się szósta chemioterapia a ja prawie już nie miałam białych krwinek. Jak mój organizm miał się bronić? Zabije chore komórki, ale przyjdzie byle, jaka infekcja i po mnie. Po szóstej chemii wyszłam na własne żądanie ze szpitala i już nie wróciłam. Czułam, że jedynie naturalne metody mi pomogą. My jesteśmy z natury to przyroda musi z nami współgrać. Wie pani, piłam różne mikstury, zdrowo się odżywiałam, w zakonie (nie pamiętam nazwy) zdradzili mi stare receptury, które mają pomagać na zwiększenie ilości białych krwinek itp. itd. Ale , mikstury miksturami ale bez wiary to nic nie można.

- Ale czy chce mi Pani powiedzieć, że po raku ani śladu? Nic a nic?

-Nic, jestem całkowicie zdrowa. Zdrowsza niż kiedykolwiek. A w wierzę pod czas choroby pomogła mi córka. Najwspanialsza córka na świecie. Zginęła w młodym wieku, 6 lat temu…

-Tak, mi przykro… Tak wówczas po raz kolejny przeszły mi ciarki na całym ciele. Wówczas odwróciłam  się napić wody, tak by nie pokazać, że szklą mi się oczy i całkowicie nie rozkleić się.
- Wie Pani co, moja córka gdy miała 14,5 roku, jeszcze wtedy nie wiedziałam że mam raka, miała proroczy sen. Chorowała,niby taka grypka, więc zostałam z nią w domu. Leżała na łóżku i nagle zdrętwiała, otworzone powieki lecz tylko było widać białe gałki. Wystraszyłam się, ludzki odruch to wezwać pogotowie, wstałam ,kierując się do drzwi jednak jakiś głos , jakaś myśl z tyłu głowy podpowiedziała mi „zostań Ona będzie Cię potrzebować „ i wie Pani, cofnęłam się . W pewnym momencie w tym całym „amoku” krzyknęła „mamo weź mnie za rękę”, chwyciłam. Za chwilę ciężko powiedzieć ile, sytuacja się uspokoiła. Wszystko wróciło do normy…Córka powiedziała mi, że widziała jasne, bardzo jasne schody…Jedną nogą stała na pierwszym stopniu i jakaś postać do niej powiedziała „umrzesz w młodym wieku otoczona kwiatami” Jedną nogą była na tych schodach, drugą tu na ziemi, miała podjąć decyzję wówczas krzyknęła „mamo weź mnie za rękę” , tak… nie postawiła kolejnego kroku na schodku. Była gdzieś pomiędzy , pomiędzy śmiercią a niebem…  Byłam wystraszona tym co usłyszałam z ust mojej 14,5 letniej córki. Ona nie chciała, jeszcze umierać . Mówiła , że pragnie wielkiej , prawdziwej miłości.  Na dniach okazało się, że to nie grypa ale żółtaczka . Jednak po podaniu odpowiednich leków choroba minęła.

Liliana była wspaniałą córką, nigdy mi nie robiła problemów, wie Pani miedzy nami była niesamowita więź, miłość , która może występować tylko między matką a dzieckiem. Za jakiś czas okazało się, że mam tego raka. Czas bardzo ciężki, jak to córka ma młodo umrzeć  a ja tu jeszcze na nieuleczalną chorobę . Byłam zdruzgotana . Byłam w szpitalu, kolejne badania, kolejne zabiegi.  Lilianka była przy mnie,  nagle po raz drugi objawił się … tym razem wiedziała, że to Jezus. Z pochyloną głową . Widok dla mnie straszny, znów te białe gałki … Później córka powiedziała mi, że Jezus powiedział Jej, że jeszcze nie umrze, że jeszcze musi coś zrobić dla swoich rówieśników. Padły , również inne słowa, ale Liliana nigdy mi nie chciała ich powiedzieć .Nic kompletnie nie rozumiałyśmy. Jak to ma umrzeć w młodym wieku , pośród kwiatów. Hm… chyba chodzi o wieńce, które przynosi się do kaplicy … I jeszcze te słowa, że coś ma zrobić dla rówieśników…

Moja choroba swoją drogą, ciężki czas dla mnie i dla całej rodziny. Przecież to wyrok. Jednak zdarzył się cud. Bardzo to mnie wzmocniło i wiedziałam, że człowiek naprawdę może wiele znieść z pomocą Pana Boga.  Z Lilianą, nigdy nie miałam problemów, pięknie się uczyła, zdolna, zaradna , sympatyczna, lubiana wśród rówieśników. Miała dar do języków chłonęła je jak gąbka. Mój mąż pracował w Anglii, więc jeździła do Niego, podszkolić swoje umiejętności. Poszła na studia do Torunia na skandynawistykę i filologię angielską. Biegle rozmawiała po angielsku i szwedzku. Wyjechała na Erasmusa. Była zdolną uczennicą . Swego czasu zastanawiała się , czy nie iść do zakonu ale mówiła mi wielokrotnie… MAMO JA PRAGNĘ WIELKIEJ MIŁOŚCI. Z czasem poznała pewnego chłopca… Miała narzeczonego, jest prawnikiem.  Po skończonych studiach rozpoczęła pracę w jednej szkole. Później rozpoczęła pracę w gimnazjum. Od razu na pierwszy rzut dostała wychowawstwo, a przecież nie można. Miała mieć rok wdrożenia się w środowisko. Jednak została rzucona na głęboką wodę. Opowiadała mi wielokrotnie, mamo mam najgorsza klasę pod względem zachowania, nic się nie chcą uczyć . Chociaż, wiem, że miała niesamowitą charyzmę i umiała zarażać pasją . Mówiono o Niej , że jest najgorszym nauczycielem pod względem nauki, bo była bardzo wymagająca ale z drugiej strony uważano ją za najsympatyczniejszą  nauczycielkę w szkole. Dzieciaki zaczęły się starać, startować w olimpiadach i zajmować wysokie miejsca. Nastąpiły ferie zimowe , jakoś w lutym. Córka jechała samochodem ze swoim narzeczonym i mieli wypadek. Zginęła na miejscu. Wie Pani, w grudniu miało być wesele. Całe życie odkładam na koncie pieniążki na tą uroczystość …

Po raz kolejny moje oczy zachodzą mgłą, gryzę wargi aby tylko nie uronić łez…

-To był szok dla wszystkich… Dla dzieciaków, nauczycieli, mojej rodziny i Jej narzeczonego, dla Jego samego. Był w totalnej rozsypce. Jako, że brał udział w tym wypadku, wyszedł ze szpitala w dniu pogrzebu... Tylko ja byłam silna, córka prosiła mnie abym nie płakała za Nią. Bardzo oswoiła mnie z myślą szybkiego odejścia. Widziałam jak się cieszy każdym dniem, jak jest wdzięczna za wszystko co daje jej los.

- Przepraszam , że przerwę, ale sądzę, że Pani choroba była przygotowaniem, lekcją na to co miało się zdarzyć później … Wierzę , że nic nie dzieje się z przypadku… Dla Pani to chyba było umocnienie prawda?

- Tak, dzięki mojej chorobie jestem bardzo silną osobą. Uformowała mnie. Dzięki temu, teraz mogę to ze spokojem opowiadać i nie zalewać  się łzami. Ani razu nie uroniłam łzy, bo ja ciągle czuję obecność Lilianki, wiem, że jest ze mną. Wspiera mnie w problemach i zawsze mogę na Nią liczyć. Śni mi się od czasu do czasu przynosząc mi wieści i wstawia się za mną tam w Niebie. Wie Pani pokazała mi nawet jak wygląda Niebo.  Dała mi siłę abym opiekowała się tu wszystkimi po Jej odejściu. Rodzina dalej nie może się z tym pogodzić… Jej narzeczony był w totalnej rozsypce , jest mi jak syn. Lecz On i Jego rodzice byliśmy wtedy razem i dziś jesteśmy jak rodzina. Możemy o wszystkim porozmawiać … Jako, że narzeczony był w szpitalu, więc całe uroczystości pogrzebowe były na mojej głowie.

Lilianka była bardzo oswojona, ze śmiercią. Uwielbiała góry, tym samym prosiła mnie, aby po Jej śmierci rozsypać jej prochy w górach. Jednak prawo polskie na to zabrania. Istnieje taka możliwość tylko tu nad morzem . Powtarzała również, że nie chce być zasypana ziemią … Jednak ja, ani mój mąż a tym bardziej Jej narzeczony nie mieliśmy odwagi Jej skremować. Postanowiliśmy, pieniądze ,które miały pójść na wesele przeznaczyć na grobowiec. Wie Pani… przykre to… te pieniądze miały być na inny cel. Ale tak musiało być … Jednak dalej istniał problem, jak tu nie przysypać ziemią … O pomoc poprosiła panią z zakładu pogrzebowego. Ona wówczas zaproponowała , że przygotuję wiele wazonów z różami z samymi główkami róż i jak to ma się w obrzędach pogrzebowych każdy kto chce, zamiast ziemi rzuci kwiatek. Byłam zachwycona tym pomysłem . Opowiedziałam narzeczonemu wszystko… wie Pani co mi powiedział …? Że to były ulubione kwiaty Lilianki.

- Białe róże?

- Tak róże, dokładnie ecru , takiego koloru, jakiego miała byś jej suknia ślubna…Na pogrzeb przyjechało mnóstwo ludzi… Dzieciaki ze szkoły, przejechały pół Polski aby być na tych uroczystościach ,nauczyciele, dyrekcja, koleżanki ze studiów i wielu innych . Przyjechały dwie klasy, które uczyła. Te dzieciaki naprawdę Ją pokochały. Na wieńcu z jednej strony napisały po angielsku , nie znam dobrze angielskiego ale wiem, że to znaczyło, że Jej nigdy nie zapomną oraz Jej  nauk a z drugiej po polsku „zrobimy wszystko aby Pani była z nas dumna” . Niesamowite, jeszcze przez dwa lata przyjeżdżały na msze w rocznicę śmierci…

-To cudowna historia, miała Pani niesamowitą córkę. Naprawdę gratuluję …

-To prawda… Widzi Pani wszystkie słowa, wszystkie objawienia się sprawdziły. Umarła w młodym wieku… Miała zaledwie 28 lat. Umarła pośród kwiatów. A te drugie objawienie, które dotyczyło rówieśników … Ona wtedy zaledwie miała 15-16 lat. To tak jak dzieciaki w gimnazjum … Bardzo udzielała się w różnych wolontariatach i organizacjach… ale Jej powołaniem, również była rola nauczycielki.

Często podróżuję i czasami czuję potrzebę podzielić się moim świadectwem. Nie mam pojęcia dlaczego to Pani opowiadam . Raz jechałam z młoda dziewczyną i powiedziała mi , że ma problemy z relacją z własną matką , co wiele wyjaśniło…

Ze szklistymi oczami mówię – To się Pani zdziwi, ale ja wiem, dlaczego spotkałam Panią, dlaczego to właśnie mi Pani opowiedziała swoja historię, za co jestem Pani bardzo wdzięczna… Przygotowuję się do wyjazdu na wolontariat misyjny w Salezjańskim Ośrodku Misyjnym… Postanowiłam, że jeśli wytrwam w przygotowaniach to pojadę jako świecka osoba, pracować z dziećmi i młodzieżą w ubogich zakątkach świata. Przede wszystkim to są przygotowania duchowe, swego czasu Panu Bogu zadawałam wiele pytań, ale On milczał… zaczęłam wątpić czy w ogóle On jest… Prosiłam, aby otworzył mi oczy i uszy abym mogła dostrzec Jego i Jego działania a tu spotykam Panią… Czyż to nie wszystko wyjaśnia…

Kończąc mój tak długi wpis stwierdzam, że to niesamowite jakie życie bywa zaskakujące , obcy sobie ludzie a tyle mogą dla siebie wzajemnie ofiarować … samym słowem, samym spotkaniem…Dzielę się z Wami tą historią, nie oczekuję od Was nawrócenia czy też uczęszczania do kościoła … To jest każdego sprawa indywidualna i ją szanuję…  Napisałam to ,  ponieważ ta historia otwiera oczy na to co tak naprawdę w życiu jest cenne. Uczy pokory, uczy radości z każdego dnia, uczy otworzenia się na ludzi ale przede wszystkim daje siłę i energię do działania. Bo najcenniejsze co nam dał ten świat, to drugiego człowieka…





czwartek, 5 czerwca 2014

Jak można pomóc?

Hej :)
Nie będę rozwodzić na temat spraw mało istotnych, przejdę od razu do konkretów.  Może wywołam tym jakąś burze i padną argumenty, że to nie mój problem ale postanowiłam poruszyć ten temat.
Przedwczoraj przytrafiła mi się pewna sytuacja. W celu szybkiego zjedzenia obiadu, który nie jest fast foodem, postanowiłam wybrać się do baru mlecznego "Syrenka". Przed samym wejściem zaczepił mnie bezdomny pan, który wprost spytał "Czy może mi pani kupić ziemniaki z sosem?", bez namysłu zgodziłam się, to był odruch naturalny. Zawsze w takich przypadkach, kiedy ktoś prosił mnie o jedzenie ( a nie o pieniądze) bez zastanowienia pomagam. Jednak ten dzień i te spotkanie dało mi wiele do myślenia...

Ustawiłam się w kolejce, wzięłam jedzonko dla siebie i porcję dla Pana w opakowaniu na wynosu jakby nie chciał wejść do środka. Podeszłam do Niego i zaproponowałam wspólne zjedzenie posiłku. Zgodził się i tak jak to w takich sytuacjach bywa poznaje się historię człowieka. 
Historia jak to w tych wypadkach częsta: brak bliskich ( śmierć lub wyjazd), nieszczęścia losowe i NAŁÓG. Usłyszałam wielokrotnie słowa z ust 31-latka "Nie chce mi się żyć." Spytałam o konkretny powód tej niechęci, padały argumenty, że brak dachu nad głową, problemy z nałogiem, brak miłości a tak na prawdę samotność. Pochwalił mi się, że wytrzymał ostatnio 2 miesiące bez picia jednak coś go podkusiło i znów wrócił. Wówczas zapaliła mi się lampka, że jest nadzieja, płomień światła w tym człowieku. Jako, że zawartość opakowania z jedzeniem znikła w bardzo szybkim czasie, zaproponowałam dokładkę na to co będzie miał ochotę. Ustawiliśmy się w kolejkę, postanowiłam zadziałać i zaproponować pomoc. Jedyne co mi przyszło do głowy zadzwonić do straży miejskiej lub np zadzwonić do schroniska (ale nie miałam przy sobie żadnych namiarów) w celu załatwienia skierowania, bo podobno takie jest wymagane . W tym momencie mój bohater zmienił twarz, nagle z kieszeni rozłożył pieniądze na ręku, (około 8zł było na pewno) i szybko schował, zaczął zmieniać temat. Jako, że bywam uparta nie dałam za wygraną usiedliśmy ponownie i postanowiłam wrócić do tematu zaoferowania pomocy. Do mojego towarzysza podszedł nagle inny bezdomny i próbował Go gdzieś wyciągnąć jednak odpowiedział "Poczekaj zjem i przyjdę , daj mi 20 min". A mój bohater po chwili zaproponował żebym podała mu numer telefonu a on spróbuje zadzwonić aby umówić się i oddać mi pieniądze za dzisiejszy obiad. Stanowczo odmówiłam zwrotu pieniędzy, mówiąc żeby te pieniądze przeznaczył na jedzenie czy też inne potrzebne rzeczy. Zaczął opowiadać, że jak to ciężko, że w schronisku nie jest się wolnym. Spytałam jak spędził zimę. Mówi, że jakoś przeżył , na ławkach chodząc boso bez butów. Postanowiłam zaryzykować i zaproponowałam "Okej, nie chcę aby ten obiad, ten czas jaki spędziliśmy razem był tylko takim spotkaniem, które by było bez sensu. Podam Panu swój numer jeśli teraz zadzwonimy po straż miejską lub do schroniska i pokaże mi Pan, że na prawdę chcę Pan innego życia a ja Panu spróbuję pomóc". Wówczas jak oparzony palnął " myślę, że powinniśmy się kulturalnie rozstać i rozejść każdy w swoją stronę". Spodziewałam się takiej odpowiedzi, skończyłam jeść ze słowami "przykro mi, że tak to spotkanie się kończy" i wyszłam . Niedaleko na pasach dogonił mnie i zaczepił słowami "ale Pani mi uciekła" i ruszył na czerwonym przed siebie, spotykając się ze swoim chwile wcześniej widzianym kolegą. Mijając ów panów wpadła mi do ucha wymiana zdań "-to co P... idziemy?"-nie , poczekaj jeszcze chwilę".Tak mój bohater zaczął obserwować moje ruchy i śledzić mnie wzrokiem. Szczerze? Wystraszyłam się i do domu wróciłam inną drogą. 

Ta sytuacja pokazała mi, że tak naprawdę oferując jedzenie takim osobom nie pomagamy ani trochę. Ponieważ oferując im posiłek, czy produkty spożywcze dajemy im możliwość kupienia za tak zwane skitrane pieniądze alkohol. Dlatego też w mojej głowie pojawia się pytanie: Jak pomóc? Czy np. zaoferowanie posiłku czy też zgodzenie się na takie zapytanie powinniśmy poprzedzić propozycją "Okej, ale najpierw zadzwonimy po straż miejską/ do schroniska i wtedy zakupię...dam to Panu..." Czy takim obrotem sytuacji, bezdomni by się zniechęcili do żebrania i tak naprawdę kombinowania jak ugrać by mieć na alkohol? Czy z braku jedzenia i ogromnego głodu,  w końcu by wybrał zakup jedzenia a nie alkoholu? No właśnie co zrobić w takich sytuacjach?  Z rozmowy  z moim bohaterem, dowiedziałam się (o ile te informacje są prawdziwe) gdzie przesiaduje i spędza noce. Czy posiadając takie informacje, powiadomić schronisko, aby "obserwowało" ową osobę ? Na prawdę, wierzę, że dla takich osób los nie jest przekreślony, że na prawdę mają szansę wygrać z nałogiem i zacząć cieszyć się życiem, tylko co może ich skłonić do zmian ? Czy trzeba spaść jeszcze do niższego dna, żeby zobaczyli już tylko drogę ku górze?

Czekam ogromnie na Wasze zdanie. Niżej podaje namiary na schroniska w Gdańsku i straż miejską. U mnie taka kartka już ląduje w portfelu, żeby być przygotowanym na podobne sytuacje. Dobrym pomysłem jest też zapisanie w telefonie:) Zachęcam do poszukania namiarów na schroniska i noclegownie w Waszych miejscach zamieszkania.

STRAŻ MIEJSKA - 986


- Noclegownia, ul. Żaglowa 1, tel. 58 342 13 14 (całodobowy telefon interwencyjny) 

- Schronisko, ul. Przegalińska 135, tel. 58 308 05 94 

- Schronisko, ul. Starowiślna 3, tel. 58 342 26 45 
- Schronisko, ul. Równa 14, tel. 58 309 00 18 
- Schronisko, ul. Suchar-skiego 1, tel. 58 721 53 77 
- Noclegownia, ul. Mostowa 1, tel. 58 721 50 70 
- Schronisko, ul. Kochanowskiego 7a, tel. 58 344 31 49 
- Schronisko, ul. Sztutowska 16 a, tel. 58 301 85 43 
- Dom Samotnej Matki, ul. Matemblewska, tel. 58 348 03 70 
- Stowarzyszenie Pomocy Osobom Wychodzącym na Wolność, ul. Sandomierska 55/57, tel. 58 802 02 92 
- Ogrzewalnia na Dworcu Głównym PKP w Gdańsku 

poniedziałek, 19 maja 2014

Artyści- Janowi Pawłowi II

Dobry wieczór wszystkim,
cóż za ciepłe dni nastały w sumie wieczory! Właśnie przesiaduję sobie na balkonie i popijam waniliową herbatkę a trochę dalej pobłyskują świeczki. Postanowiłam przysiąść i jakoś uporządkować wydarzenia ostatniego dnia/ dni :)
Wczoraj miałam przyjemność brać udział w koncercie Artyści- Janowi Pawłowi II, który miał miejsce w mojej rodzinnej miejscowości. Ci co śledzą mojego facebook'a mogli przyglądać się moim/ naszym przygotowaniom. Między innymi stąd moje częste wyjazdy i podróże. Próby odbywały się w ciągu tygodnia, a pogodzenie ich z  obowiązkami studenckimi wymagało ode mnie częstych przemieszczeń i znikomych ilości snu. Jednak taka dawka emocji i szczęścia jest całkowitym wynagrodzeniem! :)

Wczorajszy dzień to na pewno duża dawka muzyki. Dzień szybko się zaczął a ja już byłam w drodze na uroczystości I Komunii Świętej, gdzie wspierałam moich muzycznych przyjaciół. Popołudniu mieliśmy kilku godziną próbę generalną, gdzie dopinaliśmy wszystko na wieczorny koncert. Wybiła godzina 19. Z niecierpliwością na backstage'u czekaliśmy na naszą kolej. Wyczuwalna była trema w powietrzu ale nie opuszczał nas dobry humor!:) Wyszliśmy, nogi troszkę sztywne i nie z tego powodu, że były obcasy lecz malutki stresik i duża liczba osób zgromadzonych na widowni. Wszystkie miejsca zajęte, nawet na balkonie, dostawione krzesła. Gdzieś w przyciemnionym świetle dostrzegłam znajomych, rodzinkę i najwspanialszą przyjaciółkę na świecie, której obecność była pod wielkim znakiem zapytania. Dziękuję za Twoją obecność, dziękuję za obecność każdego, który przyszedł ze względu na mnie ale również ze względu na całą naszą ekipę muzyczną.

Pierwsze dwie piosenki niestety były z zaciśniętym gardłem, przerwa w śpiewaniu przed większą publicznością a tym bardziej przed znajomymi jest stresująca. Jednak bycie na scenie z tak wspaniałym bandem, dziewczynami u boku i chórem rozwiały wszelkie strachy. Ruszyliśmy piosenka za piosenką, melodia za melodią. Pierwsza część za nami , chwila przerwy i powróciliśmy ponownie jeszcze z większą energią. Chyba nie muszę mówić, że świetnie się bawiliśmy ale to również zasługa wspaniałej publiczności.
Chyba najbardziej pociągającą i ekscytującą rzeczą w występowaniu jest kontakt z widzem. Uwielbiam towarzyszące temu emocje! Niektórzy z entuzjazmem klaskali, inni w ukryciu ocierali łzy jeszcze inni podskakiwali i machali do nas. U jeszcze innych wyczuwałam rozmowę z nami, twarze mówiły "chcemy więcej" i kiedy dostawali to ich spojrzenia były swego rodzaju Fryderykiem dla nas. Dziękuję Wam, za to że po raz kolejny powiedzieliście mi po co staje na scenie i podchodzę do mikrofonu. Jesteście cudowni nie tylko pod czas występu ale również po nim. Dziękuję w imieniu swoim i wszystkich wykonawców za wszelkie gratulacje i miłe słowa, które jeszcze do tej pory spływają z wielu stron. Za wszelkie uśmiechy ,podania ręki i uściski.

Największe jednak podziękowania chciałam skierować do utalentowanego, niesamowitego muzyka, o niezwykłym smaku muzycznym, hmmm tak na prawdę wariata muzycznego, o ogromnej cierpliwości i pozytywnym podejściu do drugiej osoby, do perfekcyjnego w tym co robi a przede wszystkim dobrego człowieka, do kierownika całego tego zamieszania Bartka Krzywdy. Dziękuję za wszystkie próby i uwagi, za wspaniałą współpracę która była dla mnie zaszczytem. Wiążę nadzieje a wiem, że ona mnie nie zawiedzie, że jeszcze coś fajnego razem stworzymy.

Również chciałam podziękować moim współtowarzyszom zamieszania, panom instrumentalistom oraz dziewczynom Uli, Natalii i Adzie. Pomimo wielu często ciężkich, wyczerpujących prób daliśmy radę nie pozabijaliśmy się a spod naszych rąk i ust wyszedł na prawdę kawał dobrej roboty! Dziękuję!

Dziękuję również chórowi Carmen Gregorianum, który znam nie od dziś, za sporą dawkę humoru i energii.

Ach troszkę się rozczuliłam ale już kończę :) Troszkę zdjęć z tego wielkiego zamieszania! :)











To by było na tyle ! :) Trzymajcie się ciepło! :)

środa, 14 maja 2014

Podróż w czasie.

Tak bardzo upodobałam sobie noc, że jest to idealny czas do planowania,  marzenia, uczenia, realizacji marzeń do rozmyślania. Lubię noc, wówczas świat zwalnia, nie odczuwasz tego tępa, tego uciekającego czasu. Masz wrażenie, że jesteś panem czasu, że z wszystkim zdążysz.  
Lecz najpiękniej w nocy brzmi muzyka. Odsłuchane po "milion" razy utwory nabierają nowego, niepowtarzalnego charakteru. Budzi się magia...
Mamy wiele rzeczy do utrwalenia, przekazywania tradycji, słów, teorii czy spisywania historii. Papier a w XXI wieku pliki tekstowe, możemy zapisać na nich co tylko chcemy. Jednak czy kiedykolwiek postrzegaliście w ten sposób muzykę? Sądzę że muzyka jest najsilniejszym "przekaźnikiem". Wcale mnie nie dziwi kiedy starsi ludzie, chorzy na różne schorzenia związane z pamięcią, wzrastają w zdrowiu pod czas terapii muzycznych. Jednak czy w codziennym życiu to nie my jesteśmy tymi chorymi, potrzebującymi terapii by pamiętać o tym kim jesteśmy, jak "mamy na imię"? W muzyce nie ma żadnej ściemy, jesteś sobą z wulkanem wspomnień, z samym prawdziwym sobą.  Muzyka , jej magia budzi wszelkie wspomnienia , nie tylko te co chcemy . Przywołuje obrazy, smak, zapach,  nastrój , emocje, uczucia i miejsca. Jest to podróż w czasie. 

Nie będę Ci sugerowała żadnej muzyki, zastanów się co słuchałeś lub kogo rok temu, dwa czy może jeszcze dawniej. Przenieś się w czasie. Masz na to odwagę? :)

czwartek, 20 marca 2014

Równonoc!

Dobry wieczór, w sumie dobry noc?:)
Dzisiaj równonoc wiosenna... To jest dziwne jakie uczucia we mnie się rodzą co wieczór kiedy na niebie widzę księżyc. Od zachwytu nad pięknem świata, po spokój, poczucie bezpieczeństwa aż po smutek kiedy ten często mały ledwo co widoczny sierp tak szybko ucieka mi z oczu. Księżyc jest naturalnym zegarkiem  nocy... Cudowne, że co noc mnie on zachwyca, co noc inny, niepowtarzalny. Czasami mam takie przeczucie, że sen jest niepotrzebny. Że coś mnie w tym czasie omija.. Lubię spać, uwielbiam! Ale gdy się budzę sobie myślę "Kurde tyle życia mnie ominęło."  Noc, czas kiedy miasto zamiera, uspokaja się z tego strasznego pędu, biegu... BIERZE ODDECH! 


wtorek, 11 marca 2014

Dlaczego?

Czemu życie tak nam ucieka przez palce...? Czemu tak na prawdę nie możemy realizować się w 100% ? Czemu życie to ciągła sztuka wyborów? Czemu zawsze musimy z czegoś zrezygnować? Czy właśnie w tym tkwi recepta na szczęście? Czy w niemocy posiadania wszystkiego, znajdujemy receptę na szczęście w tym co mamy? Czemu tak nam  mało dano czasu? Tak mało siły? Dlaczego?

piątek, 21 lutego 2014

Jawa? Sen?


"Co tu jest jawą, co snem? Kto tu istnieje a kto nie?"  


"Nie bądź pewny, że czas masz, 
bo pewność niepewna 
Zabieram nam wrażliwość 
Tak jak każde szczęście(...)
(...)Żeby widzieć wyraźniej zamykają oczy" (ks. Twardowski)




piątek, 24 stycznia 2014

ciiii


Miłość w nas jest, póki jesteśmy wrażliwi na piękno. Czasami piękno milczenia i ciszy.